از عقاید رایج بین تصوف و شاید بتوان گفت بطور کلی رایج بین عقاید صوفی گرایانه  اعتقاد به کثرت و وحدت بین انسان و خدای خویش است  بدین صورت که انسان ناقص را در کثرت و در جدایی از خدا می بینند و تنها زمانی انسان را کامل می دانند که با خدای خویش به وحدت برسد .و اما برای رسیدن به وحدت چه کارهایی که نمی کردند . از آن جمله جوشاندن بنگ یا حشیش در آب با فرمولی خاص بود که حاصل را دوغ وحدت می نامیدند.و البته نوشیدن آن

 در زمانی که مذهب طلایه دار زندگی انسان است . این موجود خاکی برای تفریحات خود چه دلایل مذهب پسندی می تراشد.

در همه ء مذاهب رنج کشیدن برای شادی خدا و به نوعی اثبات عشق به او دیده می شود . در ادیان سامی و حتی دین ایرانیان باستان روزه سنبل رنج برای خداست.

در ادیان هند نیز انواع رنج چه در قالب روزه چه در قالب اعمالی چون رد شدن از روی آتش و ... دیده می شود .

گوئی عشق به خدا نیز مانند عشق  زمینی است که برای اثبات عشق به معشوق باید برای او رنج کشید و از آزمایشاتش سربلند بیرون آمد.

انسان در همه حال روش ارتباط با خدایش را در رفتارهای خود با معشوقی زمینی جستجو می کند.